ปกนิยายเรื่อง ห้อง ม.6/9 ไม่มีใครอยากอยู่

ชีวิตประจำวัน

ห้อง ม.6/9 ไม่มีใครอยากอยู่

30 ตอน • จบแล้วอ่านฟรีทั้งเรื่อง

8 การอ่าน

เริ่มอ่านฟรี

หมวดหมู่

ชีวิตประจำวัน

อัปเดตล่าสุด

9 สิงหาคม 2569

ฉบับภาษา

เรื่องย่อ

โรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่งแบ่งนักเรียน ม.6 ตามผลการเรียน ห้อง 1 คือเด็กหัวกะทิ ส่วน ม.6/9 คือห้องสุดท้ายที่ไม่มีใครอยากถูกส่งมาอยู่ เด็กติดศูนย์ เด็กหนีเรียน เด็กมีเรื่องชกต่อย เด็กที่ครูคนอื่นมองว่าไม่เอาไหน และเด็กที่มีปัญหาครอบครัว ถูกจับมารวมกันในห้องเดียว สำหรับครูส่วนใหญ่ ห้อง 6/9 คือห้องที่แค่ประคองให้เรียนจบก็ถือว่าดีมากแล้ว จนกระทั่ง “ครูพิมพ์ดาว” ครูสาวคนใหม่วัย 27 ปี ได้รับมอบหมายให้เป็นครูประจำชั้น วันแรกที่เข้าห้อง นักเรียนไม่มีใครสนใจเธอ บางคนนอน บางคนเล่นโทรศัพท์ บางคนไม่มาโรงเรียนด้วยซ้ำ ครูพิมพ์ดาวกลับเขียนประโยคหนึ่งบนกระดาน “ก่อนเรียนจบ ฉันจะทำให้พวกเธอทุกคนรู้ว่า ตัวเองเก่งอะไร” เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้อง ไม่มีใครเชื่อเธอ แม้แต่ตัวครูพิมพ์ดาวเองก็ยังไม่รู้ว่า เด็กที่ทุกคนเรียกว่า “เด็กมีปัญหา” กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเธอเช่นกัน เด็กที่เรียนคณิตศาสตร์แทบไม่ผ่าน อาจซ่อมเครื่องยนต์เก่งกว่าผู้ใหญ่หลายคน เด็กผู้หญิงที่หลับทุกคาบไม่ได้ขี้เกียจ แต่ต้องทำงานร้านสะดวกซื้อจนถึงตีสองเพื่อช่วยแม่ใช้หนี้ เด็กที่ชอบวาดรูปเต็มโต๊ะเรียน อาจมีพรสวรรค์พอจะเป็นนักออกแบบ เด็กที่ถูกเรียกว่าอันธพาล อาจเป็นคนแรกที่ยืนปกป้องเพื่อนเมื่อเกิดเรื่อง และเด็กเงียบที่สุดในห้อง ซึ่งทุกคนแทบไม่เคยได้ยินเสียง อาจกำลังแบกความฝันที่ใหญ่ที่สุดเอาไว้ หนึ่งปีสุดท้ายก่อนจบ ม.6 จึงไม่ใช่เรื่องของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการพิสูจน์ว่า— คะแนนสอบอาจบอกว่าเด็กคนหนึ่งเรียนเก่งแค่ไหน แต่มันไม่ได้บอกว่าเด็กคนนั้นจะไปได้ไกลแค่ไหนในชีวิต จุดที่ฉันอยากวางให้เรื่องนี้เด่น ฉันไม่อยากทำให้เด็กห้อง 6/9 กลายเป็น “เด็กเกเรทุกคน” เพราะจะดูเป็นสูตรสำเร็จเกินไปค่ะ แต่จะให้แต่ละคนมีเหตุผลต่างกันที่มาอยู่ห้องนี้ บางคนเรียนไม่เก่ง บางคนไม่มีเงินเรียนต่อ บางคนเก่งกีฬา บางคนมีปัญหาที่บ้าน บางคนเพียงแค่ไม่เข้ากับระบบการศึกษา และตอนจบ ไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนสอบติดมหาวิทยาลัย คนหนึ่งอาจเรียนอาชีวะ คนหนึ่งทำธุรกิจ คนหนึ่งเป็นนักกีฬา คนหนึ่งเรียนศิลปะ อีกคนอาจเลือกทำงานก่อนเรียนต่อ เพราะแก่นของเรื่องคือ “ความสำเร็จของแต่ละคนไม่จำเป็นต้องมีหน้าตาเหมือนกัน”

ถ้าชอบเรื่องนี้ ลองอ่าน...